گفتگوی خسروپناه و آزاد ارمکی با عنوان «بررسی رویکرد جریان روشنفکری به مدرنیزاسیون در ایران»؛ ۳۰اردیبهشت۹۳

۷۳۲

روشنفکری ما با غربِ تقلبی زیست می‌کند

عبدالحسین خسروپناه: اگر گوهر روشنفکری را عقلانیت بدانیم، اما الگوی عقلانیت را مشخص نکنیم، این اصطلاح قابلیت جمع شدن با دین اسلام و به خصوص با قرائت شیعی را دارد. اما اگر گوهر آن را عقلانیت خودبنیادی بدانیم که از مدرنیته اخذ شده است، قابلیت جمع شدن با دین اسلام را ندارد و تنها در صورتی می تواند با دین جمع شود که دین را مرتب تقلیل داده و لاغر کنیم. اگر گوهر روشنفکری، عقلانیت خودبنیاد باشد، روشنفکری دینی پارادوکسیکال می شود.

تقی آزاد ارمکی: در تاریخ معاصر ایران در دوره ای که با نوگرایی روبه رو شدیم، ضرورت طرح اندیشه ای فی مابینی تحت عنوان «روشنفکری دینی» ظهور کرد. روشنفکر دینی، نیرویی اجتماعی است که دغدغۀ دین و جهان مدرن را دارد. به عبارت دیگر، دین دار و درعین حال قائل به مدرنیته است. این روشنفکری دینی می تواند گروه های متفاوتی را در خود جای دهد.

این مناظره، ۳۰اردیبهشت۹۳ ، در همایش «بررسی تاریخی مسئلۀ توسعه در ایران»، در دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، توسط بسیج دانشجویی این دانشکده و با همکاری مرکز راهبردی جبهۀ فکری انقلاب اسلامی (اشراق) برگزار شده است.

دیدگاه بگذارید

شما اولین پیام را بگذارید

avatar