سخنرانی عبدالحسین خسروپناه در همایش «حکمت و معنویت»، ۲۵آبان۹۴

۵۵۴

همه موجودات عالم معنا دارند

ملاصدرا چند مبنا در تعریف حکمت قائل است؛ اول اینکه ملاصدرا به اصالت وجود اعتقاد داشت، دوم اینکه به تشکیک وجود و حقیقت واحده مشککه اعتقاد داشت. مناط واجبیت که بی نیازی از ماسوی الله یا امکان فقری – یعنی اینکه هر موجودی که به خدا نزدیک شود، فقیرتر است و فقر وجودی اش بیشتر است – نیز از دیگر مبانی هستی شناختی ملاصدرا در تعریف حکمت است. مبنای دیگر او حرکت جوهری طبیعت و ارتباطی که با مبدا دارد، است. آخرین مبنای او هم این است که علم گسترده، پیشین و ذات خدایی است؛ به همین دلیل خدا به همه اشیاء علم دارد. با این نگرش نگاه ما به عالم و عین و ربط ها متفاوت می شود و کسی که چنین نگاهی را دارد، حکیم است.
مشکل امروز ما این است که عده ای یا سکولارند که از سیاست توحیدی به دور است یا سلفی اند که از معنویت توحیدی به دور است. انسان حکیم با مبانی ذکر شده بی معنایی برایش بی معناست، زیست کنشی چنین فردی معنادار است.

این سخنرانی ۲۵ آبان ۹۴، به مناسبت روز جهانی فلسفه در نشست «حکمت و معنویت» در موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران ایراد شده است.

دیدگاه بگذارید

Be the First to Comment!

avatar
wpDiscuz