سخنرانی مقصود فراستخواه در همایش «خویش‌کاوی ایرانیان در دوران مدرن»- ۳۱فروردین۹۵

۱۳۱۰

ما چگونه ما شدیم؟

ما ایرانیان چگونه خود را می شناسیم؟ به راستی آنچه از خود میدانیم و در کوچه و خیابان و تلویزیون و مطبوعات و داخل و خارج از خود و درباره خود می گوییم، از چه تحلیل و روایتی می آید؟ همه بسیار شنیده ایم؛ «ایرانی‌ها کم کار می‌کنند»، «فعالیت مشترک جمعی و گروهی در بین آنها ضعیف است»، «دورویی در میانشان رواج دارد»، «احساسات آنها بر خردورزی چیره می‌شود»، «ایرانی‌ها در عرصه سیاست ایده آلیست هستند»، «ایرانیان خودمدارند»، «ایرانیان به سختی می‌توانند توافق‌های پایداری بکنند»و… مقصود فراستخواه همه این گزاره ها را حاکی از دیدگاهی می داند که به شدت تحت تاثیر گفتمان شرق شناسی است. گزاره‌‌هایی که در صد سال اخیر درباره‌ی خلقیات ایرانیان مطرح شده است، به زعم فراستخواه عموماً ژانری را تشکیل داده است که می‌توان آن‌ را «ژانر خلقیات ایرانی» نامید. او می‌کوشد انتقادات پارادایمی، معرفت‌شناختی و روش‌شناختی وارد به این ژانر را مطرح کند و نارسایی‌های منطقی و علمیِ حاکم بر این‌گونه تأملات را با رجوع به واقعیت عینی و تاریخیِ ایران معاصر عیان سازد. او در این سخنرانی ایده ای را طرح می کند که ممکن است کل روایت ما ایرانی ها از خودمان را تحت تاثیر قرار دهد.

دیدگاه بگذارید

شما اولین پیام را بگذارید

avatar