گفت‎و‎گوی هیلاری کلینتون با بی‌بی‌سی فارسی -۲۰۱۱

۲ ماه پیش ۴۰۲

این بخت، تنها برای قدرتمندان است

آیا می‌توان به آمدن ترامپ خوش بین بود؟

گیومه: در واپسین روزهای حاکمیت هشت سالۀ اوباما در کاخ سفید، برخی تحلیل‌گران داخل و خارج، شورمندانه از حسرت خود می‌گویند و تأکید می‌کنند که تیم اوباما و ایده‌های مترقیانۀ آنها دربارۀ مناقشات جهانی و از جمله دربارۀ مسألۀ ایران، دورانی طلایی و استثنایی را در سیاست آمریکا رقم زد که معلوم نیست چه وقت دوباره تکرار شود و هر کشوری که قدر این فرصت طلایی را دانست، موفق شد بار بزرگ تنش و دشمنی با آمریکا را از روی دوش خودش برداشته یا لااقل این بار را کمی سبک کند. عده‌ای از این افراد، بعضا به تجربۀ چین و کوبا اشاره می‌کنند و برخی نیز توافق هسته‌ای اوباما با ایران را ناشی از همین وقت‌شناسی هوشمندانه ایران می‌دانند که البته به باور آنها پس از چندسال غفلت و فرصت سوزی به دست آمده است. در مقابل، هستند کسانی که بی‌سروصدا از فرصت‌های بیشماری که حضور ترامپ در کاخ سفید و سیاست‌هایش برای افزایش قدرت ایران در معادلات منطقه‍ای و جهانی فراهم خواهد کرد، می‌گویند و همۀ آنچه ترس و تردید دربارۀ مخاطرات عصر ترامپ خوانده می‌شود را دستکم گرفته و یا به کلی نادیده می‌گیرند.
البته که فرصت‌ها در سیاست، همیشگی نیستند و سیاست نیز همین بهره‌مندی از فرصت‌ها و امکانات موقتی حاضر در صحنه و تبدیل آنها به منافع دائمی و پایدار برای خودمان است. اما آنچه در هردوسوی تحلیل‌های فوق، چه از سوی آنان که با حسرت از پایان عصراوباما می‌گویند و چه آنانی که عصر ترامپ را عصر قدرت گرفتن هرچه بیشتر ما در مناسبات سیاست بین الملل می‌پندارند، نادیده گرفته شده است؛ توجه به این نکته مهم است که فرصت‌ها در سیاست، صرفا از آنِ کسی است که قدرتمند باشد. اگر ضعیف باشی، هیچ منفعت آشکاری در صحنۀ سیاست نخواهی داشت و نیز هیچ فرصتی – هرچه که باشد – از آنِ تو نخواهد بود. پس درست‌تر آن است که کسانی که سرخوشانه از فرصت‌های پیش رو در عصر ترامپ می‌گویند، به عوض این دلخوشی، به مولفه‌هایی که ما را در این موازنه، قدرتمندتر می‌‍کند، فکر کنند و نیز کسانی که از دوران طلایی اوباما و غفلت ما از آن می‌گویند، به یاد آورند روزهایی را در همین دوران، که ما ضعیف شدیم و فرصت‌هایی که می‌توانست قدرت چانه زنی ما را در مذاکره با آمریکا به نحو چشمگیری افزایش دهد به نقطه ضعفی برای ما تبدیل شد. شاید تماشای گفت‌و‌گوی هیلاری کلینتون با بی‌بی‌سی فارسی در سال ۹۰ و مقایسۀ لحن او اینجا پس از حوادث سال ۸۸، با لحن نامه‌ای که اوباما به رهبر انقلاب، تنها دو روز پیش از آن انتخابات داشت، بتواند یادآوری خوبی باشد. یادآوری این نکته که فرصت‌ها در سیاست همواره برابر نیستند و همین است که اصلا سیاست را معنی می‌کند.

دیدگاه بگذارید

Be the First to Comment!

avatar
wpDiscuz