گفت‌و‌گوی محمدجواد ظریف با فیلیپ روسلر در اجلاس جهانی اقتصاد «داووس ۲۰۱۷» - ۱ بهمن ۹۴

۵ ماه پیش ۶۷۰

آیا می‌توان به ظریف دلگرم بود؟

در میانه‌ی تردید و تلاطم جهانی، ایران تا چه اندازه به خودش مسلط است؟

گیومه: محمدجواد ظریف تنها ایرانی حاضر در اجلاس داووس ۲۰۱۷ بود. وزیر امور خارجه کشورمان که در میانه سفر به مالزی برای شرکت در کنفرانس کشورهای اسلامی، مراجعتی کوتاه به دهکده داووس سوئیس داشت تا ایران در مجمع جهانی اقتصاد ۲۰۱۷ نماینده‌ای داشته باشد. چند سالی هست که حضور ایران در این اجلاسیه، پررنگ‌تر از قبل شده است. داووس اما معمولا محل حضور سران دنیا و مقامات مسئول کشورها نیست. معمولا اندیشمندان سیاست، اقتصاد، علوم اجتماعی، مقامات سیاسی سابق که روزگار بازنشستگی خود را می‌گذرانند و البته صاحبان شرکت‌های کوچک و بزرگ و برندهای تجاری و صنعتی صاحب نام دنیا، حاضران همیشگی داووس هستند. اجلاسیه‌ای که نماد اهمیت مضاعف شرکت‌های چند ملیتی و غول‌های تجاری، در آیندۀ سیاست و اقتصاد جهانی است. امسال اما همزمان با اجلاس داووس، دونالد ترامپ در واشنگتن مشغول ادای سوگند تحلیف ریاست جمهوری بود. شخصیتی جنجالی که دستکم از منظر حاضران در داووس که اغلب، مدیران شرکت‌های چندملیتی هستند، یک پوپولیست تمام عیار و اقتدارگراست که سودای قدرتمندتر ساختن دولت ملی دارد و انتظار می‌رود، گفتمان داووس، بیش از هر زمان دیگری، در عصر ترامپ به چالش کشیده شود. در کنار «شی جین پنگ» رئیس جمهور چین که به داووس پناه آورده بود تا در برابر تهدیدات آشکار ترامپ، موضعی شاید همنواتر از همیشه با جریان آوانگارد اقتصاد و سیاست جهانی اتخاذ کند؛ وزیر امور خارجه کشورمان شاید مهم‌ترین مقام شاغل سیاسی حاضر در داووس بود. او در گفتگویی کوتاه، از استمرار سیاست خارجی در ایران گفت و تلاش کرد در میانه جهان پرتلاطم و در کوران ترس و تردیدی که از تغییر دولت‌های تعاملگرا در این‌سو و آن‌سوی دنیاوجود دارد، درباره ایران به شرکت کنندگان داووس اطمینان دهد. ظریف همچنین شاید محتاطانه ترین موضع‌گیری در قبال دونالد ترامپ را در میان سخنرانان امسال داووس داشت و گفت که باید صبر کنیم تا همه چیز روشن‌تر شود. می‌توان گفت که ظریف همچون همیشه که در مجامع جهانی و به نمایندگی از ایران حاضر می‌شود، در داووس ۲۰۱۷ نیز حضور شرافتمندانه‌ای داشت. از این بابت می‌توان از وزیر امور خارجه کشورمان متشکر بود. اما موضوع مهمی، باعث می‌شود تا ما درباره قضاوت مثبت از حضور ظریف در داووس ۲۰۱۷ تردید کنیم. حضور در داووس، فراتر از وجه تشریفاتی و سیاسی آن، خبر از کدام استراتژی اقتصادی ایران در قبال دنیا می‌دهد؟ در شرایطی که در سایه رشد دولت‌های پراکنده ملی و در وحشت جهانی از افول اتحادیه‌ها، داووس به گوشۀ رینگ رانده شده است و دیگر آن بازیگر فعال اقتصاد و سیاست جهانی نیست؛ حضور ایران در سطح وزیر خارجه، آیا پالسی مثبت به نجات داووس است و یا جهت دیگری دارد؟ گفتگوی نسبتا کوتاه ظریف در داووس، دربرگیرنده پاسخ روشنی به این پرسش نیست. هرچند می‌توان از آرامش و تسلط وزیر ایران در داووسِ متلاطم، خوانشی نمادین به دست داد و آن را نشانگر تسلط ایران بر امور خودش دانست؛ اما سوال مهم‌تری که به هر حال، بی‌پاسخ می‌ماند این است که استراتژی تعاملی دولت در قبال جامعه جهانی، آیا در برابر شرایط رو به تحول جهانی، آماده انعطاف هست؟ انعطاف به اندازه‌ی ظریف در در داووس، و طمأنینه و آرامش او می‌تواند دلگرم کننده باشد اما اگر با انعطاف در سیاست خارجی و اقتصادی دولت و طراحی راهبردهای آلترناتیو برای شرایط احتمالی در آینده، همراه نشود؛ هرگز کافی نیست.

دیدگاه بگذارید

1 دیدگاه در "آیا می‌توان به ظریف دلگرم بود؟"

avatar
عباس
عباس

سلام تیتر مطلب با خود مطلب هیچ سنخیتی نداشت!

wpDiscuz