مصاحبه رئیس جدید فدراسیون جهانی فوتبال، با تلویزیون اختصاصی فیفا

۳ ماه پیش ۴۲۸

فوتبال یک «بازی» است

صدایی که حالا از نیوکمپ تا مقر فیفا می‌شنویم

سیمافکر: بازگشت غیرمنتظره بارسلونا در جدال چهارشنبه شب گذشته با پاریس‌سن ژرمن، بازهم روی دیگر فوتبال را نشان داد. برای کسانی که چهارشنبه شب تا بامداد، پای گیرنده‌های تلویزیونی نشستند و تاب آوردند و حتی آنها که از «مشخص بودن همه چیز» خاطرجمع بودند و اعتنایی به این مسابقه نکردند؛ بار دیگر روشن شد که «فوتبال یک بازی است».
سازماندهی پیش‌رفته فوتبال در دهه‌های اخیر چه در سطح مدیریت کلان در فیفا و چه در قالب صنعت باشگاه‌داری، به باور بسیاری، مهم‌ترین چیزی را که از فوتبال گرفته، هیجان، رقابت، شورمندی و در یک کلمه، «بازی» است. «پول» در همه‌ی انواع آن، از پول کثیف و رشوه و تبانی و مهم‌تر از آن، پولِ رسمی درگردش در قالب مراودات بین باشگاهی و «مارکت فوتبال»، رقابت را از داخل مستطیل سبز، به ورطه بازارهای مالی مجازی و تالارهای بورس و دست و پنجه نرم کردن با قوانین تجارت آزاد کشانده است و بیش از هر زمان دیگری به نظر می‌رسد که فوتبال دیگر یک «بازی» نیست. اما چهارشنبه شب، «بازی» بر همه دیگر انواع رقابت در جهان فوتبال، پیروز شد و شاید از همین‌رو بود که همه، حتی آنها که در بگومگوهای رایج و روزمره‌ – که بخشی از همان صنعت باشگاه‌داری است- «هوادار» بارسلونا محسوب نمی‌شدند هم در پایان این شب، راضی و خوشحال به نظر می‌رسیدند. اما آیا «بازی» فوتبال، فراتر از این درخشش‌های ناگهانی و موقتی، هرگز شانسی دارد که آینده‌ آن باشد؟ آن‌هم در رقابت با منطق مالی و حرفه‌ای سرمایه در فوتبال؟ تماشای این ویدئو که اولین گفت‌وگوی رسمی «جیانی اینفانتینو» پس از احراز کرسی ریاست فیفا با تلویزیون اختصاصی فیفا است؛ بارقه‌هایی از آینده‌ای تازه را زنده می‌کند.
رئیس جدید فیفا در این گفت‌وگو می‌گوید فوتبال باید گسترش یابد. او معتقد است که در طول سالیان متمادی، نسبت به این اصل که بازی فوتبال، بیش از هرچیز وابسته به تماشاگران و بازیکنان آن است، غفلت شده. او در گام اول، تعداد رقابت‌ها و تعداد تیم‌های شرکت کننده در تورهای جهانی و قاره‌ای را افزایش داده و از ادامه‌ی این برنامه صحبت می‌کند. اما آیا قدرت‌ها و کارتل‌های بزرگ اقتصادی فوتبال، این رفتار «اینفانتینو» را برخواهند تافت؟ همین حالا گروه ۱۴ باشگاه بزرگ فوتبال دنیا نسبت به برگزاری متعدد تورهای ملی در میانه فصل رقابت‌های باشگاهی معترض‌اند. آنها می‌گویند ما برای این بازیکنان، پول خرج کرده‌ایم و نباید بیرون از چرخه کاری ما «مصرف» شوند. فوتبال برای این کارتل‌های اقتصادی، یک بازار بزرگ است که آنها بنگاه‌های آن هستند. مطق بنگاه، تولید، بهره‌وری، سود و مصرف است. چرخه‌ای که بازیکنان، سرمایه‌های در گردش آن هستند و تماشاگران، مصرف‌کنندگان‌اند. اینفانتیونو اما می‌گوید فوتبال، یک «بازی» است که مثل هر بازی دیگری، کارکردش هیجان، نوستالژی و اشک و لبخند است. این را می‌توان نگاهی فرهنگی به فوتبال دانست که بازگشت فوتبال، به طبیعت آن را طلب می‌کند. چرخه‌ای که مثل هر بازی دیگری، مبادله‌ای میان بازیکن و تماشاگر اوست. آیا این منطق انسانی و فرهنگی، نهایتا می‌تواند بر منطق بازار فوتبال غلبه کند؟ شاید این خودش مرحله‌ای تازه از عملکرد منطق سرمایه در فوتبال است؟ منطق فرهنگی سرمایه‌داری در فوتبال. هرچه باشد بازی تازه‌ای در سطح بالای فوتبال، آغاز شده است. گویا فیفا انتخاب تازه‌ای کرده است.

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

avatar
wpDiscuz