گفت‌وگوی تلویزیون اسکای با «ترزا می» و «جرمی کوربن» نامزدهای نخست‌وزیری بریتانیا - ۲۹می۲۰۱۷

۲ ماه پیش ۴۷۴

حتی نمایش پرشور تلویزیونی، جای خالی سیاستمدار را پر نمی‌کند

گفت‌وگوی تلویزیونی هر دو نامزد انتخابات بریتانیا، نشان می‌دهد که مساله، برکسیت نیست.

گیومه: مسأله پیچیده نیست. «ترزا می» که ستارۀ بخت‌اش با رأی عمومی بریتانیایی‌ها به خروج از اتحادیۀ اروپا و استعفای دیویدکامرون درخشید و او را از وزارت کشور، به رهبری حزب محافظه‌کار و نخست‌وزیری انگلستان رساند، کسی بود که – علی‌رغم موضع حزب‌اش- از ابتدا با کمپین خروج، مخالفت می‌کرد. او که وارث دولتی ائتلافی – حاصل ائتلاف حزب محافظه‌کار- با لیبرال دموکرات‌های میانه‌رو بود؛ حالا با رفراندومی مواجه بود که تصمیم گرفته بود بریتانیا از باشگاه اروپا خارج شود. او باید با کسانی کار می‌کرد که مخالف موضع او در قبال «برکسیت» بودند و ناچار بود، سیاست‌مدار ماجراجویی همچون بوریس جانسون که رئیس کمپین «آری به خروج» بود را به وزارت خارجۀ کابینۀ خود بگمارد. کابینۀ شکننده‌ای که می‌بایست مسئولیت سخت و پرفراز و نشیب مذاکرات خروج از اتحادیه را برعهده می‌گرفت. حالا «مِی» مدعی است که باید برای به ثمر رساندن مذاکرات، دولتی قدرتمندتر را تشکیل دهد. دولتی یکپارچه از حزب محافظه‌کار با نیروهایی که عزم به ثمر رساندن برکسیت – و لابد نه پز دادن با آن- را دارند. راهکار قانونی نیز پیش پای او قرار داده شده است. می‌بایست دستور برگزاری زودهنگام انتخابات پارلمانی صادر می‌شد. اما او پیش‌تر در هنگام آغاز به کارش وعده داده بود تا پیش از ۲۰۲۰ هرگز هیچ انتخابات سراسری برگزار نخواهد شد. حالا هم که ناچار به برگزاری انتخابات زودهنگام شده، ظاهرا فاجعه‌ای رخ نداده است. «ترزا می» به قانون متوسل شده است. اما مسألۀ مهم‌تری در میان است. در بریتانیا در تنها کشوری که چیزی تحت عنوان قانون اساسی مکتوب وجود ندارد؛ سیاست‌مدار مقدم بر قانون است. توسل به قانون، البته عیب نیست، اما برای سیاستمداری که از خودش عزم سیاسی و وفاداری به اهدافش را نشان داده باشد و مِی در حالی به قانون متوسل شده است، که همه می‌دانند او مخالف تکلیفی است که بر عهده‌گرفتن آن را بهانۀ برگزاری زودهنگام انتخابات قرار داده است.
در سوی دیگر کارزار هم جرمی کوربن قرار دارد. سیاستمداری کهنه‌کار اما مغموم. کوربن حتی نتوانسته بود انسجام حزب کارگر در مخالفت با برکسیت – که او خود، مخالف آن بود- را حفظ کند. پس از رأی آری به برکسیت، حتی زمزمۀ استعفای او از حزب، دهان به دهان می‌چرخید. کوربن حالا با برنامه‌ای پای به عرصۀ رقابت زودهنگام و ناخواسته با حزب محافظه‌کار گذارده است که چیز چندان روشنی از عقاید او دربارۀ برکسیت – و برخی دیگر از مسائل اساسی- در خودش ندارد. گویا کوربن تسلیم رویه‌های حزب کارگز شده است. تردیدها دربارۀ کوربن از این جنس است که او سیاست‌مدار مرددی است که نمی‌تواند مذاکرۀ موفق – و از نظر حامیان او- همدلانه با اتحادیه، برای خروج اجباری ولی لااقل، کم هزینه از باشگاه اروپا را رهبری کند. تردیدها دربارۀ عزم سیاسی او جدی است. حتی اگر کوربن در دفاع از موقعیت نامطمئن خودش در حزب، از قاعدۀ دموکراسی سخن بگوید. در بریتانیا حتی دموکراسی هم سیاست را منتفی نمی‌کند!
ظاهرا ماجرا در دو سوی کارزار قرمز و آبی انتخابات امروز، چندان هم متفاوت نیست. بریتانیا گرفتار و سردرگم میان سیاستمدارانی است که سیاست را بر عهده نگرفته‌اند. ظاهرا نه عزم کافی برای به سرانجام رساندن بحران برکسیت را دارند و نه حتی صراحت کافی برای بیان مواضعشان دربارۀ آن! انگلستان فردای انتخابات، سیاستمداری در تراز بریتانیا را بر صدر دولت نخواهد دید و این چالش اصلی بریتانیا است. چالشی که «جرمی پاکسمن» مجری با سابقۀ تلویزیون‌های بی بی سی و اسکای، در فیلمی که می‌بینیم، تصمیم دارد نشان دهد چگونه حتی فضای مسخرۀ رقابت میان دو حزب نمی‌تواند بر آن سرپوش بگذارد.

دیدگاه بگذارید

1 دیدگاه در "حتی نمایش پرشور تلویزیونی، جای خالی سیاستمدار را پر نمی‌کند"

avatar
amin
amin

با سلام. در ادامه همین بحث مناظره ای شکل گرفته که خواهشمندم آن مناظره را هم با زیرنویس منتشر کنید. ممنون

wpDiscuz