سخنرانی مصطفی ملکیان در نشست «هنر، آزادی و اخلاق» - ۹خرداد۹۶

۸۷۳

هنرمند از داشته‌اش حراست می‌کند

سیمافکر:  «هنرمند می‌باید آزاد و آزاده باشد.» طلب آزاد بودن و آزاده بودن هنرمند، با به میان آمدن کلمه «باید» در همین جمله به خطر می‌افتد. اگر هنرمند «آزاد» است، کدام مرجع بیرونی است که برای آن «باید» یا «نباید» تعیین می‌کند؟ مگر هر «باید»ی، مقید و مشروط کننده آزادی نیست؟ اما طرح این تضاد الزاما به معنی نادرستی این عبارت نیست؛ بلکه باید پرسید چگونه می‌توان این جمله را به زبان آورد؟ و چطور این سخن می‌تواند درست باشد؟ چگونه بار تناقض «آزادی» و «باید» را می‌توان همزمان به دوش کشید؟ همین تناقض در دو عنوان اخلاق و آزادی صریح‌تر تکرار می‌شود. از طرفی هنرمند باید «اخلاقی» باشد- یعنی مشروط و متعهد به اخلاق- و از طرفی دیگر باید «آزاد» باشد. طرح آزادی و اخلاق در کنار هم معرکۀ سخنرانی مصطفی ملکیان است. باید دید که او چطور این تناقض را به زبان می آورد؟!

دیدگاه بگذارید

Be the First to Comment!

avatar
wpDiscuz