گفتار دکتر مظفر اقبال با عنوان «علم و اسلام» - ۷آبان۱۳۹۶

۵۷۰

پرسش از دین‌باری علم

از زمان گالیلئو گالیله، دانشمند ایتالیایی، به آرامی روندی برای فهم رابطه علم و دین در اروپا شکل گرفت که در قرن۱۹ با طرح نظریه فرگشت چارلز داروین، زیست‌شناس انگلیسی، به جنبشی اساسی بدل گشت. رخدادی که در اواخر قرن بیستم، در جغرافیای اسلامی، به شکل‌گیری جنبش اسلامی‌سازی دانش هم منجر شد. آن‌گونه که دکتر مظفر اقبال، موسس مرکز علم اسلامی کانادا، روایت می‌کند مواجهه اولیه مسلمانان با این طرح بحث از رابطه علم و دین چندان مطلوب نبود. او به‌طور مبنایی معتقد است که گفتمان «رابطه علم و دین» در بستر تاریخ مسیحیت آغاز شده، صورت یافته و در ادامه نیز چارچوب این گفتمان به تمامی از مسیحیت به سایر ادیان منتقل شده است. دکتر اقبال با اشاره به محاکمه معروف گالیله از سوی متولیان کلیسا، اروپا را دارای تاریخ به‌خصوصی در تقابل میان علم و مسیحیت می‌داند. از این رو اولین مدل اندیشمندان اروپایی برای بحث از رابطه علم و دین، نظریه تعارض بوده که توسط جان ویلیام دراپر، شیمی‌دان انگلیسی، مطرح شد و البته به سایر ادیان نیز سرایت کرد. دیدگاهی سکولار شکل گرفت که اعلام کرد در علم، دینی وجود ندارد. ویدئوی پیش‌رو، سخنرانی دکتر مظفر اقبال را در ۷آبان۱۳۹۶ در جمع دانشجویان و اساتید دانشگاه شریف به نمایش می‌گذارد که بنا دارد به گفتمان «ارتباط میان علم و اسلام» بپردازد و ایده‌اش را درباره چگونگی امکان علم اسلامی طرح کند. برای نیل به این منظور، او ابتدا از دین‌باری علم پرسش می‌کند؛ اینکه آیا علم، دین‌بار است یا علم، تنها علم است؟

در این‌باره بخوانید: ریشه تعارض علم و دین در تاریخ‌نگاری علم است

سیمافکر در تلگرام

سیمافکر در اینستاگرام

دیدگاه بگذارید

شما اولین پیام را بگذارید

avatar